โปรดตั้งผมไว้ ในที่ที่แสง ส่องถึง

โปรดตั้งผมไว้ ในที่ที่แสง ส่องถึง  
ในดงพงทึบของก้อนเหลี่ยมทรงสุดจะมนุษย์สร้าง
แดนที่มีค่าความจุความร้อนสูงเสียจนลมหนาวแทบจะเป็นเพียงฝัน
ต้นไม้ต้นหนึ่งปลงใจจะหยั่งรากลง ตามแรงดึงดูด
ผลิใบขึ้นสู่ท้องฟ้า หวังสักวันจะออกดอกผล

ซอกของผนังเป็นสถานที่เปี่ยมอิสระ
ผมลอยมากับลม ลงจอดด้วยความบังเอิญที่นั่น
โดยธรรมชาติ ผมแทงรากลงไปในร่องคอนกรีตอุดมดินแค่ดีมากพอที่จะหาได้ในดินแดนนี้
ต้นไม้ต้นน้อยกำลังถือกำเนิด

บางวันผมก็เฝ้าฝัน
แรงดึงดูดจะจางหายไป
รากของผมจะแทรกแยกตัวหลุดออกมาจากพื้นดิน
ลอยล่องไปสู่ดินแดนที่กว้างใหญ่ ที่ที่ขอบดินเชื่อมกับขอบฟ้า

แล้วทันใดแรงดึงดูดก็จะเริ่มกลับมาทำงานอย่างเชื่องช้า
ผมลงจอดในดินแดนที่เป็นเหมือนฝันนั้น และหยั่งรากอีกครั้ง
เติบโต เติบใหญ่ ออกดอก ออกผล
และอยู่เคียงดินแดนแห่งนั้นไปอีกเป็นร้อยปี

 

 

และเมื่อถืงเวลานั้น เหลืออีกเพียงหนึ่งอย่างเท่านั้นที่ผมจะขอ, คุณแรงดึงดูด

โปรดตั้งผมไว้ ในที่ที่แสง ส่องถึง