the greatest innovation

"นวัตกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกของหนังก็คือ การโคลสอัพ ไม่ใช่เสียง ไม่ใช่สี ไม่ใช่ซีจี หรือว่าภาพสามมิติ
แต่เป็นการได้เห็นใบหน้าที่ใหญ่มากๆ และเห็นดวงตา!
นี่แหละคือความแตกต่างที่ทรงพลังที่สุด
ที่ทำให้สื่อภาพยนตร์ไม่เหมือนสื่อไหนๆ"

- ปีเตอร์ เวียร์, จากไบโอสโคป เล่ม111 หน้า 33

 

ผมติดใจประโยคนี้มาก
และยิ่งคิดตาม ความคิดคำนึงก็ยิ่งชวนให้เห็นด้วยแบบสุดๆ

แม้แต่ในหมวดหมู่ของหลายสิ่งหลายอย่างที่เราเคยได้มองเห็นของจริง มิใช่ผ่านแผ่นฟิล์มเหล่านั้น
ด้วยแสงที่ตกกระทบสิ่งเหล่านั้น ผ่านเข้ามาสองตาของเราเองโดยตรง แบบที่เรียกว่าถ่ายทอดสดสดสด
แม้เราจะได้อยู่ร่วมในสถานการณ์นั้น ที่ว่างนั้น เวลานั้น สูดหายใจร่วมกับผู้คนเหล่านั้น

แต่เราได้มองลงไปในสิ่งเหล่านั้น คนเหล่านั้น อย่างใกล้ชิดสักแค่ไหน
มองเห็นริ้วรอยเล็กน้อยเหล่านั้นไหม
คิ้วข้างซ้ายที่เลิกขึ้นเล็กน้อยพ้องกับความคิดที่เลื่อนไหลไป
ใบหน้านิ่งล้าที่ระบายเอาความเจ็บปวดไร้บทบรรยายออกมา

 

หรือกระทั่ง การอุบัติขึ้นของรอยยิ้มในเศษของวินาที

 

ภาพโคลสอัพ อาจมีพลังพอที่จะทำให้เรา เก็บความรู้สึกเหล่านั้น ของคนที่เราไม่เคยได้รู้จัก
ในระยะที่เรียกได้ว่า ถ้ามองจากสายตาของเราเองก็แทบจะจูบกันอยู่แล้วจึงจะได้เห็น

มันอาจดึงสิ่งที่เราไม่เคยสัมผัสเลยของคนคนหนึ่งที่เราไม่เคยรู้จัก มาให้เราได้สัมผัส
อาจไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็เป็นบางส่วนที่อาจมากพอให้พอเข้าใจได้บ้าง

 

ว่ามันมีความหมายนะ

 

คิดไปก็ชวนให้นึกถึงนิยามของนวัตกรรมเหมือนกัน
บางทีแค่ลองกลับมาคำนึงถึงการให้ความหมายกับสิ่งทั้งหลายเหล่านั้นอีกครั้ง

สิ่งที่เราเคยมองว่าธรรมดา ก็อาจกลายเป็นนวัตกรรมที่ยิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน