ถ้า

ยุคสมัยที่เราตื่นตัวเรื่องทรัพยากร และต้องการอยากได้มือถือรุ่นใหม่กว่าเดิม เร็วขึ้นเรื่อยๆ

ความคิดไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า
ความต้องการในสิ่งใหม่ที่พ่อเราไม่ได้จำเป็นต้องมีและก็สามารถดำรงชีวิตมาได้ ก็เช่นกัน
ล้วนเกิดจากตัวแปรปัจจัยภายนอก

คีย์โน้ตของสตีฟ จ๊อบส์ กลุ่มเพื่อนที่แชทกันแต่ในบีบี ไอพอดของเพื่อนที่มีเกมสนุก

อาจเพราะมนุษย์เราเป็นสัตว์สังคม
และนั่นคือทิศทางที่สังคมกำลังดำเนินไป

แล้วยุคสมัยที่สังคมตื่นตัวเรื่องทรัพยากรมันจะมาถึงไหม
หรือเราจะเดินหน้าไปแบบนี้ และหาจุดร่วม วิธีที่ยั่งยืน

ยากจะเดา
ใครเล่าจะรู้วันพรุ่งนี้
ย่ิงตัวแปรมนุษย์ที่ว่าสุดคาดเดา
หมู่มวลมนุษย์ยิ่งแล้วใหญ่

 

 

จริง ว่าตัวแปรหลักใหญ่ที่สุดตัวหนึ่ง ก็คือผู้ที่นำเอาเทคโนโลยีมาวางใส่ในมือผู้บริโภค
จิตใจที่ไล่ตามความสะดวกสบาย ปรัชญาของความศิวิไลซ์ที่แสนรุ่งเรืองสวยงาม
ไม่ได้มีความผิด, หากไม่ใช่ว่าหลับหูหลับตา ทำร้าย ทำลาย สิ่งที่หาคืนมาไม่ได้อย่างไม่สนในโชคชะตาของคนรุ่นต่อไป

 

 

ตัวแปรหลักใหญ่อีกอย่าง ก็คือจิตใจของผู้ที่คว้ารับเอาเทคโนโลยีนั้นมาไว้ในมือ
จิตใจนั้น หากมีความสามารถ นำพามันมาสร้างสรรค์สิ่งใดต่อได้
สิ่งใหม่นั้นย่อมมีความหมาย คุ้มกับการมีอยู่และทรัพยากรที่สูญหายไป

หากแต่ถ้าหลงมัวเมา เสียจนสิ่งที่มีในมือ ที่เคยมีความหมาย และยังมีประสิทธิภาพมากมาย จำต้องถูกทิ้งคว้าง
เพียงเพราะเราไม่อาจลดละกิเลส ทานทนเวลาต่อการเปลี่ยนผ่านจากสิ่งเก่าไปสิ่งใหม่ได้

 

ถ้ามีสิ่งนั้น
ถ้ามีสิ่งนี้

 

จิตใจรำ่ร้อง คร่ำครวญ
ลงไปดิ้นบนพื้น ร้องไห้ ยอแยราวเด็กน้อยที่ร้องต้องการของเล่น

 

หากคุณจำได้ ใบหน้าของพ่อแม่ที่มองและสั่งสอน
พูดกล่าวถึงของเล่นที่มีอยู่ที่บ้าน

 

พูดมาถึงตรงนี้ ก็อยากจะซ้อนภาพ ของเด็กผู้หญิง ที่เล่นกับดอกไม้ได้หลากวิธี
เธอทั้งวิ่งในไร่ของมัน เอาใบมาชิม มาเป่าเป็นเพลง มาถักทอเป็นสิ่งต่างๆ
คือจะบอกว่า การที่ตอนเด็กไม่ได้มีเลโก้เล่น มันก็ไม่ได้เศร้า

 

กลับมาที่คุณแม่คุณพ่อ
กับคำที่บอกว่า

 

ถ้ามีแค่นั้น
ถ้ามีแค่นี้

 

เรื่องราวคล้ายๆกับว่าเราจะไล่คว้าสิ่งใหม่นั้นไปตามกระแส
หรือสร้างสรรค์อะไร แค่ด้วยส่ิงที่เรามี