T / R A I L

"We all owe God a death"

RYDER กล่าวหลายครั้ง ราวกับทุกส่วนในของความคิดและการตัดสินใจกระทำของเขา เกิดขึ้นรอบความเชื่อนี้

. . .

โลกคู่ขนานเกิดขึ้นด้วยลักษณะของการแตกความเป็นไปได้ออกเป็นส่วนส่วน แบบที่สามารถวาดให้เข้าใจได้ง่าย ด้วยผังต้นไม้

ทุกครั้งที่ทางเลือกที่เคยทอดตัวอยู่ภายหน้า ถูกย่ำผ่านทิ้งไปข้างหลัง ทางเลือกอีกทาง - ทางที่เราไม่ได้เลือก สร้างความน่าจะเป็นที่แตกต่างออกไปในโลกใหม่ที่ไม่เกิดขึ้นจริง

โลกแห่งฝันร้าย, อาจเป็นนามที่เหมาะสม, โลกที่ผู้ที่เศร้าโศกกับความเสียใจมักจะย้อนไปฝัน ฝันถึงความเป็นไปได้ ที่ว่า ถ้าวันนั้นฉัน... ถ้าเกิดไม่ใช่ว่า... หรือไม่งั้นก็...

infinte what if clauses

.

แต่อย่างไรทางเหล่านั้นล้วนไม่จริง อดีต ความทรงจำ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว ย้ายสังกัดจากความน่าจะเป็นเข้าสู่ความจริงทั้งสิ้น ฝันร้ายเหล่านั้นคือการปรุงแต่งของจิตใจที่สิ้นหวัง ภาพงดงามที่ไม่อาจได้มา เวลาที่ไม่เคยได้มี เงินที่ไม่อาจได้ใช้

.

แน่นอน หากคุณเป็นผู้มีสติสมบูรณ์ อยู่กับปัจจุบันได้เต็มที่ ตัดขาดซึ่งเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์ ผมก็ขอยินดีด้วย คุณอาจจะไม่ได้คุ้นเคยกับการย้อนไปเยี่ยมดินแดนของกิ่งไม้ที่ไม่มีจริงเหล่านั้นบ่อยนัก (ใช่ ไม่บ่อยนัก, ผมไม่เชื่อหรอก ว่ามีมนุษย์คนใด ไม่เคยไปที่นั่น)

คุณมองเห็นความฝันบนผังต้นไม้แล้วใช่ไหม ? คราวนี้ลองมาดูความจริง ณ ปัจจุบัน ที่เราเหยียบยืนบ้าง

แม้อนาคตจะแผ่เป็นผังต้นไม้ไพศาลเท่าใด ไม่ว่าคุณจะนิยมชอบวิวทิวทัศน์ในจุดไหนระหว่างทางที่คุณผ่านไป และอาจมีความคิดจะหวนกลับมาอีกสักครั้ง

แต่พวกเราอยู่ใต้เกมที่มีกฎเกณฑ์เดียวกัน เราเกิดหนึ่งครั้ง มีชีวิต ตายหนึ่งครั้ง จบชีวิต ง่ายง่ายเหมือนพลทหารโดนพิกเซลสีขาวสะกิดในเกมคอนทร้า ต่างตรงคราวนี้ไม่มี new game ไม่มีสูตรสามสิบชีวิต

ตลอดเวลาการมีชีวิต เราจ่ายค่าการตัดสินใจต่างๆ เคลื่อนที่ผ่านแกนมิติที่ย้อนกลับไม่ได้นามว่า เวลา มองในแง่นี้ นอกจากเราจะมีแค่ 1 up แล้ว ยังเป็นการเล่นในโหมด time attack อีกด้วย

เพราะงั้น, ผมพยายามจะกล่าวโดยสรุป, ผังต้นไม้ เป็นไปได้แค่ในความฝันของคน ความเป็นจริง มันคือถนน มันคือรางรถเส้นเดียว ตรงไป ไม่มีย้อนกลับ คุณอาจย้อนกลับไปยัง สถานที่ แต่ ไม่ใช่เวลา

และกฎเกณฑ์ที่คุ้นคุ้นคล้ายคล้ายกับบางอย่าง เวลาเป็นส่ิงที่ยิ่งพยายามจะคว้ามันเอาไว้ ยิ่งไม่ได้มา

. . .

"You're wrong. We owe God life." Garber กล่าวแก้ในตอนท้าย

ชีวิต และ ความตาย แสงสว่าง และ ความมืดมิด ทั้งหมดนั้น ห่างกันแค่ตรงรอยต่อของเงา

กว้างยาวแค่นั้นแหละที่เรามี, ช่วงเวลาสั้นสั้นที่เรียกว่าชีวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

ใช้มัน.