dreaming, of the osaka sun.

เมื่อเวลาพัดพามวลธาราไหลมาถึง บึงกว้าง

. หมดแล้วทางไปต่อ อย่างเช่น ที่ เคยทำมา

ไหลไปตามทางที่แผ่นดินเว้าแหว่ง เป็นเส้นทาง ที่ ตามตามกันมา

. ในแง่หนึ่ง

นี่คือจุดจบ ทางตัน ไร้ซึ่งหนทางออก

จากนี้ฉันคงจบ หยุดไหล นอนแน่นิ่ง ทิ้งเวลาอยู่ในบึงนี้จนโลกแตกดับ

. ในแง่หนึ่ง

ฉันควรลองเลื่อนไหล ไปตามชายขอบ ของแอ่งบึง

เผื่อเมื่อได้พบ เส้นทางไปต่อ ที่ แอบซ่อนอยู่

ฉันจะได้ไหลไปต่อ ตามแรงดึงดูด เช่น ที่ผ่านมา

. . . แต่ฉันปฏิเสธสองทางเลือกนั้น ยินดียิ่งกับการปล่อยตัวลอยเหนือแผ่นน้ำกว้างใหญ่ ราวกับไร้ความต้องการที่จะเดินทางออกไป

ตกตะกอน เอาฝุ่นมัวปะปน ทิ้ง ลงเบื้องล่าง

ค่อยค่อย สะสมพลังงาน จาก แสงแดด

เพื่อที่จะระเหย กลายเป็น ไอ ลอยขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศ

. และ ระหว่างรอ, ปล่อย ความคิด

ฝัน ถึงทะเลกว้างใหญ่ ที่ฉัน กำลังไป