My Space

พื้นที่ส่วนตัว ที่ห่างเหินหมางเมินมองข้ามไปนาน
กลับมาจรดนิ้วลงบนคีย์บอร์ด บนยูเซอร์อินเตอร์เฟสที่คุ้นเคยอีกครั้ง
 
น่าเศร้า ครั้งนี้คงไม่มีคนอ่านอย่างที่เคยเมื่อครั้งนั้น
น่าเศร้า ไม่รู้ว่าความหมายของที่นี่จริงจริงแล้วคืออะไร
 
พื้นที่ส่วนตัว ที่ที่ฉันมีสิทธิมากมาย จะระบายสิ่งใดที่บังเอิญเดินผ่านเข้ามาในหัวใจลงไปก็ได้
หรือพื้นที่สาธารณะ ที่ที่ฉันทำไป เพื่อให้ใครเห็น
 
ตลกดี ตลอดเวลา ฉันให้ค่าที่นี่ในฐานะ พื้นที่ส่วนตัว
แต่พอเมื่อเวลามาถึง ยูเซอร์อินเตอร์เฟสของโปรแกรมวินโดวไลฟ์แมสเสนเจอร์ ไม่ชวนชมเข้ามาที่นี่อีก
การจรดนิ้วลงพิมพ์สเปซ ก็ร้างรา เลิก หายไป
 
 
แล้วจริงๆแล้วมันมีความหมายอะไรกันแน่ สำหรับฉัน
มันคือการได้สื่อสารใช่ไหม
กับตัวฉันเอง
กับคนอื่น
กับคนที่รู้จักฉัน
 
 
นั่นสินะ
 
ข้อดีของสถานที่นี้คือการได้ปลดปล่อยความคิด
 
สิ่งใดที่ผ่านเข้ามาในจังหวะนั้น ถูกปลดปล่อย ลื่นไหล เหนือกฎเกณฑ์แวดล้อมใดใด
ไม่ต้องคำนึงว่าจะสื่อสารอะไรหรือไม่ ใครคือคนที่จะเป็นกลุ่มเป้าหมาย และต้องการจะพูดถึงอะไร
 
แค่รู้สึกว่า ประมาณนี้ ก็มากพอสำหรับการด้นสเปซขึ้นสักเอนทรี่
 
จริงจริง เมื่อกลับมายังพื้นที่นี้ ก็กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ลื่นไหลเหมือนเคย อิสระเช่นเคย
ดีใจแฮะ
 
ใจนึง ตอนแรกที่เริ่มเขียนเอนทรี่นี้ก็อยากจะมาสั่งลาแหละนะ
อยากจะเขียนบลอคใหม่ บลอคที่มีจุดประสงค์ มีเนื้อหา มีกลุ่มเป้าหมายบ้าง
 
แต่ก็นะ ไม่รู้ว่าจะสำเร็จไหม ดังรึเปล่า
หรือว่าจะมีความสุขอย่างเขียนอยู่ที่นี่ตอนนี้ไหม ลื่นไหลเช่นนี้หรือเปล่า
 
อื้มม ดังนั้นนี่คงอาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ที่จะมาที่นี่
หากจะไม่มีคนเข้ามาอ่านเลยก็คงเป็นเรื่องที่จั๊กจี้ดีไปอีกแบบ
ที่คนมากมายจะยังมีสิทธิเสิช หรือลิ้งค์มาจนถึงหน้านี้แล้วนั่งอ่านอยู่ได้อยู่เหมือนกัน
 
ก็คงคล้ายๆในแลนด์สเคปของโลกไซเบอร์ ก็จะมีร่มเงาใต้ต้นไม้เล็กเล็ก ที่ฉันจะได้นั่งคุยกับตัวเอง
หรือถ้าจะมีใครบังเอิญผ่านเข้ามาร่วมสนทนา ก็คงจะยิ่งน่ายินดี
 
 
แค่รอวันถูกพบเจอ
 
ส่วนที่นี่ก็จะยังเป็นที่ของฉัน
และฉัน ก็จะยังคง ก้าวไปยังที่ที่ตั้งใจไว้ ตั้งแต่วันนั้น ตลอดมา
 
 
.
.
.
 
ยินดีที่ได้กลับมา