posibilities

 
อีกแล้ว
 
 
คำนี้ดังกึกก้องในหัวเขา
เสียงของมัน เสียดแทงลึกลงไปในหัวใจ
 
โลกเรามีความเป็นไปได้ ที่ได้เป็นไปให้เลือกมากมายยิ่งนัก
แล้วใยสองเท้าของเขาจึงต้องพาเขาย้อนกลับมาที่ทางแยกนี้อีกเล่า
 
ภาพตรงหน้าของเขาเริ่มบิดเบี้ยว
คงเพราะมองผ่านของเหลวใสในดวงตา
 
เสียงของเขาพูดฟังจับศัพท์ไม่ได้อีกต่อไป
มันสั่นเครือเสียจนเกินกว่าจะเรียบเรียงเป็นประโยคได้ใหม่
 
 
ถนนเส้นนี้ประกอบไปด้วยกิ่งก้านสาขามากมาย
มีเส้นทางแยกเกินคณานับ
 
ความเป็นไปได้ซอยย่อยได้ไม่สิ้นสุด
 
ทำไมฉันยังต้องมาเผชิญกับความรู้สึกนี้
ทำไมฉันจึงต้องมาอยู่ที่นี่
 
ทำไมต้องเป็นฉัน
 
 
 
ไม่ว่าเขาจะเลือกทางเดินไปทางไหน
ที่ปลายทางล้วนมีแต่ความล้มเหลว ส่งเสียงเรียก รอคอยเขาอยู่
 
ฉันไม่อยากเดินอีกต่อไปแล้ว
ให้ฉันได้นอนลงตรงนี้ตลอดไปเถอด
เขาเรียกร้อง
 
แต่ของเหลวที่เรียกว่าเวลา ก็ยังไหลไปโดยไม่อาจจะกักเก็บหน่วงเหนี่ยวไว้ได้เลยแม้แต่น้อย
และเมื่อสิ้นกระแสเวลาไปจำนวนหนึ่ง
 
ก็ยังจะตามต่อมาด้วยลูกไฟลุกโหม
ไฟที่จะแผดเผาสิ่งที่หยุดนิ่งให้สิ้นสูญสลายไป
 
ไฟแห่งความรับผิดชอบ - อาจจะเป็นชื่อที่พอใช้ได้
 
 
ไม่ว่าที่นี่หรือที่ไหน ต่างก็ไม่มีอะไรจะประกันได้ว่าทุกอย่างจะสดใส
ความล้มเหลวดักรอเราอยู่ทุกหัวมุมเลี้ยว
กลิ่นของความเสียใจอาจคละเคล้าอยู่ในอากาศทุกหนแห่ง
 
 
ในตอนที่อ่อนล้าเกินกว่าจะตัดสินใจ
เมฆมืดปิดทางเดินมิด
ไม่มีแสงใดส่องถึง
.
.
.
.
.
.
.
.
"ตอนนั้นขอให้เธอแผดเสียงร้องเพลง, เพลงของเธอ
 
 
 
 
ดวงดาวแห่งความเป็นไปได้ของเธอ
จะฉายแสงอีกครั้งเอง"
 
 
เขาจึงเริ่มร้องเพลง