suddenly my life, worth

ถอดความจาก ความทรงจำถึงตอนหนึ่งของ Vagabond
การ์ตูนที่สนุก เข้มข้น และลึกซึ้ง ที่สุดเรื่องหนึ่ง

ที่ผมเคยอ่านมา

.
.
.
.

เฒ่าขี้เมา อดีตนักดาบเจ้าสำนักใหญ่
ใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า แก่ตัวลง ฝีมือดาบถดถอย ถูกศิษย์ทรยศ
กลายเป็นคนที่ไม่มีอะไร การเกษตรก็ทำไม่เป็น ทำได้เพียงขอข้าวเพื่อนบ้านกินไปวันวัน
 
กระทั่งเด็กคนนั้นมาถึง
ทารกน้อยจากท้องทะเล
 
เด็กชายผู้ล่องลอยมาพร้อมดาบเล่มยาว
 
 
ชีวิตของพ่อเฒ่าเปลี่ยนแปลงไป
จากชีวิตที่ถึงจะอดสูเพียงใด เขาก็ยอมพ่ายจำนนง่ายดาย
แต่จากนี้ เขามีอีกหนึ่งชีวิต ที่ต้องดูแล
 
ชีวิตเขาจึงมีความหมายขึ้นมา
 
 
 
 
เหตุการณ์ผกพลิกผันหลายครา
จนพ่อเฒ่าได้กลายมาเป็นเจ้าสำนักดาบเล็กเล็กอีกครั้ง
คอยสอนชาวบ้านละแวกนั้น มีชีวิตที่ดีขึ้นมาอีกครั้ง
 
แต่ปณิธานอย่างหนึ่งที่เขาตั้งไว้ อย่างแน่วแน่
 
 
จะไม่สอนวิชาดาบให้เด็กน้อยผู้นี้
เพราะเขาไม่อยากให้เด็กน้อยผู้นี้ ต้องมาเดินบนเส้นทางที่เขาเคยต้องผ่าน
เส้นทางแห่งการฆ่าฟันที่เคยทำร้ายเขามาแล้ว
 
แต่ด้วยพรสวรรค์ที่ผูกพันเขามาแต่กำเนิด
เมื่อเด็กน้อยเติบใหญ่กลายเป็นชายหนุ่มเต็มตัว
และแล้วเด็กชายผู้มาพร้อมดาบยาวจากท้องทะเล
สุดท้ายก็ต้องจากไปสู่เส้นทางแห่งดาบจนได้ในที่สุด
 
 
พ่อเฒ่าแรกก็เศร้าเสียใจ
 
แต่เมื่อเขามายืนมองท้องทะเล
นึกภาพเด็กชายคนนั้น เติบโตขึ้นมาเคียงข้างเขา
ภาพทุกครั้งที่เขากับเด็กน้อยประดาบ
 
จนกระทั่งวันที่ เด็กน้อยผู้นั้นจากไป
 
 
 
เขาจึงเพิ่งเข้าใจว่าทุกอย่างนั้นไม่ไร้ค่า
 
 
ลมทะเลพัดกระทบหน้า
ตัวต่อของความหมายที่กระจัดกระจายในชีวิตพ่อเฒ่า ทันใดก็ต่อกันสนิท
 
คำพูดนั้นเหมือนจะเป็นความจริง ที่ลอยอยู่สักที่มาเนิ่นนาน
แต่วันนี้ลมทะเลได้พัดมันคืนกลับมาหาเจ้าของอีกครั้ง
 
 
 
"ชีวิตข้า มีความหมาย เมื่ออยู่ใกล้ดาบ"
 
เขาพูด
และยิ้ม