trace my silhouette 01

คำถามนี้ผมเคยได้มันมา เมื่อแรกเข้ามาในคณะสถาปัตย์
เวลาที่ผมต้องทำงานตามทฤษฎีเทคนิคความงาม หลักสูตรการศึกษาศิลปะในวิธีการแบบโมเดิร์นตามแบบ Bauhaus
ผมแม่งโคตรงงสัดสัด กับการที่คนเรา จะใช้หลักวิธีการตายตัวสร้างอะไรที่ "สวย" ขึ้นมา
เวลาทำงานส่งอาจารย์ ถ้าถามว่าทำไมเกรดผมมันห่วยแตกอย่างนั้น เค้าก็จะบอกว่า
 
"มันไม่สวย"
 
โดยอัตโนมัติ ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจผมทันที
 
"แล้วอะไรคือ 'สวย' วะ ? "
 
เออ, ผมแม่ง โคตรจะงงจริงจริง
ที่คนบางคนจะมานั่งอยู่ มีเด็กสิบคนล้อมรอบ
แล้วชี้ว่า อันนั้นคนนั้นทำสวย อันนี้คนนี้ทำสวยรองลงมา
 
เหี้ย มันใช้อะไรวัดวะ
 
ใช่ ให้ยอมรับได้เลยตอนนี้ว่า ผมแม่งไม่ใช่คนมีเซนส์ด้านความงามเหี้ยไรเลยก่อนเข้าคณะนี้
คงเพราะผมเองก็ยังไม่เคยตั้งคำถามจริงจังว่าอะไรสวยไม่สวย
แม้ว่าก็พอจะแยกออกได้ว่าอะไรสวยกว่าอันไหนบ้างในชีวิตปกติ
แต่ถ้าจะให้ขีดเส้น ลงสี จนทำออกมาจนเสร็จแล้ว ทำให้สวยด้วยเนี่ย
 
ทำไม่เป็นว่ะ
 
 
ช่วงนั้นชีวิตก็ไม่ค่อยจะใส่ใจการเรียน
ทำกิจกรรมคณะ
เล่นดนตรี
ไปค่าย
 
ไปค่ายแม่งเปลี่ยนชีวิตจริงๆ
ผมไม่เคยอยู่ใกล้ธรรมชาติขนาดนั้นมาก่อน
ได้นั่งอยู่ในความมืดเกือบสมบูรณ์
ฟังเสียงแมลงร้องระงมยามค่ำคืน
 
คงไม่ต่างกับคนตาบอดที่ไม่เคยเห็นแสงอาทิตย์
 
ผมไม่เคยเห็นความสงบ สมบูรณ์เช่นนั้นมาก่อน
 
 
บนค่ายผมได้เห็นภูมิประเทศที่ห่างไกลจากการรุกล้ำของอารยธรรมมนุษย์
เออ, ถึงยังไงผมก็ยังไม่อาจจะก้าวข้ามเส้นไปเป็นนักผจญป่าได้จากจุดนั้น แต่ก็แค่นั้นก็ทำเอาผมหลงไหลในบรรยากาศนั้นแล้ว
มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนเวลาออกเงินค่าบังกะโลแล้วนั่งเล่นกีต้าร์กับเพื่อน
แต่มันเป็นอิสระจากเรื่องราวอื่นอื่น ที่วุ่นวายของกรุงเทพ
 
ก็ทำเป็นพูดไป แต่ผมก็ไม่ได้ไปค่ายมาปีนึงแล้วว่ะ
 
แต่ที่เล่ามาเนี่ย คือผมคิดว่า
ผมค้นพบความหมายของคำว่า 'สวย' สักที่บนค่ายนี่แหละ
 
 
ผมก็บรรยายมันไม่ถูกนัก
 
 
 
 
เลยอยากจะเขียนเก็บเอาไว้ ถึงเรื่องราวที่ผ่านไป
.
.
.
.
.
ก่อนที่ลมเมืองสีเทา จะลบเอาภาพเหล่านั้นออกไปหมด