your spider lily - my jasmine

 

 

ย่ำเย็นยืดเยื้อยาวนาน , แท้จริงเป็นเย็นย่ำที่ยาวยืดออกจากบ่ายชื้นแฉะที่ฝนเททะลักลงมาเหมือนฟ้ารั่ว

ภาพย้อนกลับไปเมื่อบ่ายโมงกว่ากว่า กลางซอยพร้อมพงษ์
ทุกครั้งที่แท๊กซี่เลี้ยวผ่านโค้ง ภาพที่เห็นก็ยังคงจะเป็นภาพรถยนต์ติดจอดยาวย้วยจนสุดเลี้ยว

ใครเคยบอกไว้ ว่าครูนั้นเปรียบเหมือนเรือจ้าง
ผมเองก็ไม่เคยครุ่นคิดมากมายในหัวข้อนั้น ทำให้ไม่ได้มีความคิดเห็นผิดเห็นชอบอะไร
แต่ขณะที่รถติดผมว่า
ถึงครูจะเหมือนเรือจ้างขนาดไหน ก็น่าจะยังแพ้รถแท๊กซี่คันนี้ , ขณะนี้

เสียงน้ำไหลผ่านใต้แผ่นพื้นที่ใต้ฝ่าเท้าชัดเจน แรงกระเทือนเคลื่อนไหวส่งต่อตรงมาถึงสองเท้า
มองไปสองข้างทางระดับน้ำสูงถึงขนาดที่ไม่แน่ใจว่าเปิดประตูรถออกไปแล้วจะทะลักไหลออกมาหรือไม่
.
.
.
ทันใดที่เหยียบย่างถึงจุดหมาย สิ่งที่ทะลักเข้ามากลับเป็นคลื่นความคิดคำนึง
บทสนทนาที่ค้างอยู่ในหัว , คำถามเกี่ยวกับความทรงจำที่ตราตรึงและไม่ยอมเลือนหาย

"คิดจะจดจำทุกอย่างไว้ทั้งหมดเลยหรือไง"

คำตอบว่างเปล่าหากแต่จะตอบด้วยคำถามซ้ำซ้อนย้อนกลับ

"แล้วเธอคิดจะทิ้งทุกอย่างให้หล่นหายไปหรือไง"
.
.
.
.
ดอกไม้งอกบานริมฝั่งทะเลสาบเล็ก

ภาพดอกสไปเดอร์ลิลลี่บานข้างหุบเหวในกรอบภาพไม่นิ่งคืนเมื่อวานยังเต้นไหวไหวในความทรงจำ
.
.
.
.
ความทรงจำคงคล้ายกับบาดแผลเป็นหรือรอยสักบนร่างกาย
บางครั้งก็เราก็รังเกียจตำหนิเหล่านั้น ราวกับว่ามันทำให้ความเป็นตัวตนของเราบกพร่องหล่นหายไปพร้อมริ้วรอยนั้น

แท้จริงแล้ว ไม่ต่างกับความทรงจำที่หล่นอยู่ตามที่ต่างต่าง ทั้งที่ยังมองเห็นได้และที่จางหายไป
ถึงแม้ในขณะปัจจุบันเราจะไม่อาจมองเห็นมันได้แล้ว แต่มันก็เป็นหนึ่งในส่วนผสมที่เคยหย่อนเหยาะลงในถ้วยหม้อแห่งช่วงชีวิตสั้นสั้นของเรา

ต่างคนต่างก็เลือกเก็บยึดมั่นเอาไว้แต่ส่วนผสมที่คิดว่าชอบคิดว่าใช่ รับเข้ามาผสมเป็นเนื้อหาของตน
เพราะงั้น แผลเป็น ที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ยากจะลบเลือนให้จางหาย
จึงอาจเป็นได้ทั้งแหล่งบรรจุความทรงจำต่างๆที่ดีและไม่ดีอยู่ภายในนั้น

ซึ่งหลายครั้ง , ก็ไม่ใช่อำนาจของเราที่จะเลือกให้เกิดเหตุการณ์ของความทรงจำเหล่านั้น

.
.
.
.

วันนี้
เพราะเสียงฝนหล่นพรำ และยามเย็นจริงแท้ กำลังย่ำเยือนเคลือบด้วยรอยน้ำฝนเย็นเยียบ

ความทรงจำล้นทะลักเข้าสู่ห้วงเวลา
ขณะเดียวกันเวลา ก็ยังคงไหลผ่านทะลวงผ่านตัวตนกลวงเปล่าที่เอาแต่มองย้อนไปยังเรื่องราวที่พ้นผ่าน

คงไม่ช้านานก่อนที่จะต้องกางใบเรือออกไปต่อจากที่นี่

ไปในทิศทางที่ตั้งใจไว้ ชักใบเรือให้ทานรับลมเวลา พาเคลื่อนไปไกลที่สุดเท่าที่เรือลำนี้จะยังคงวนว่ายอยู่ในทะเลนี้ไหว
แต่ก่อนจะเก็บสมอ ยกย้ายเคลื่อนออกจากสถานที่แห่งนี้

ขอให้หัวใจได้ทำหน้าที่ของมันเป็นครั้งสุดท้าย

ให้มันได้รู้สึก
.
.
.
.
.
ก่อนที่ตะแกรงเวลาจะกรองเอาเรื่องราวที่เคยผ่าน ร่อนจนเหลือก้อนความทรงจำขนาดน้อยนิด บันทึกเก็บไว้ในสมอง

เก็บสิ่งดีดีเอาไว้เถอด

กลิ่นดอกแจสมิน หวานหอมระลึกลงกลางตัวตน
ผ่านสองข้างทาง แม้เวลาจะพัดเอาสไปเดอร์ลิลลี่มาสักกี่ดอก

กลิ่นหอมนี้คงยังเจืออยู่ภายใน , ไม่เคยจางหาย

ตราบที่ยังหายใจ