tears cantabile

ผมเป็นคนงี่เง่าที่ชอบร้องไห้เพราะความรู้สึกที่สร้างขึ้นเอง
 
มันไม่ดี ผมไม่ชอบ และอยากจะแก้ไขมัน
แต่ความพยายามทั้งหมดนั้นเหมือนจะยิ่งทำให้แผลนั้นยิ่งเปิด และสิ่งที่ผมพบข้างใน ก็มีแต่ตอนจบที่เลวร้ายรออยู่
 
เพราะความอ่อนไหวไปกับเรื่องราวที่ไม่มีอยู่จริง บวกรวมกับความที่เป็นคนที่สือสารได้ห่วยมากๆ จึงไม่แปลกที่มักจะไม่มีใครมาอยู่ข้างๆ คอยเข้าใจ
หรือหากแม้จะมี สุดท้ายทุกอย่างก็จะมลายหายไป เพราะตัวผมเอง ไม่สามารถที่จะปกป้องเวลาดีดีให้คงอยู่ยาวนานได้
 
บางครั้งก็สงสัยว่ารอยน้ำตานั้น เกิดจากเรื่องราวที่แสนเศร้า
หรือว่าเป็นเรื่องราวเหล่านั้นกันแน่ ที่เกิดจากรอยน้ำตา
 
 
มีหลายวิธีที่ผมจะได้ส่งสื่อความหมายด้วยวิธีการอื่นที่ดูจะเป็นไปได้มากกว่าการพูด
แต่ทุกเส้นทาง ไม่ได้เปิดกว้างสำหรับทุกคน
ยิ่งกับคนที่มักจะเดินหลงทางในตัวเอง เช่นผม
 
สุดท้ายก็ได้แต่
นั่งซ่อมตัวเองอยู่คนเดียว
 
 
 
และชีวิตก็ยังคงดำเนินไป แบบนั้น