sometimes somedays, somethings happen.

อาร์ต เป็นคนธรรมดา
หลายๆคนมักมองข้ามเขาไป
เขามักจะเดินอยู่คนเดียวในห้างสรรพสินค้า สถานีรถไฟฟ้า ถนนคนเดินต่างๆ
 
คนเดียว
 
เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับการต้องอยู่คนเดียว
ทั้งความสุข ความเศร้า ความเหงา ความสบายใจ
ไม่เคยแม้กระทั่งเก็บไปคิด
 
เพราะมันเป็นเรื่องปกติของเขา
 
ทุกครั้งที่ต้องเดินทาง เขาชอบที่จะมีกิจกรรมบางอย่างพกติดตัวไปด้วย
เช่นเครื่องเล่นเอ็มพีสาม หนังสือเล่มที่อ่านค้างอยู่ หรือขนมที่กินเหลือจากเมื่อเช้า
เพราะว่านั่นจะทำให้เขารู้สึกเหมือน
 
มีเพื่อน
 
จะนอน จะตื่น จะนั่ง จะกิน จะเดินไปเดินมา ตราบจนจะนอนอีกครั้ง
เขามักจะอยู่คนเดียว
ถามเขาทีไรว่าเหงาไหม
 
ที่หลุดจากปากมีเพียง "ฉันไม่เหงา"
 
คำถามดีดีจากคนที่เป็นห่วงเป็นใย ก็กลับกลายเป็นคำถามบ้าบ้าที่ชักทิ่มแทงใจ
ในที่สุดก็เก็บมาคิดจนได้ เหี้ย ไม่เหงาหรอวะ
อืมม หรือจะเหงาวะ
 
จู่ๆเสียงหัวใจก็เต้นช้าลง
 
bad things never do 'good timing'
มันเป็นกลางเดือนกุมภาพอดี
วันที่คนจะบ้าถือดอกไม้เดินไปเดินมากันหน้าด้านๆได้ถูกจิต
 
ในหัวเขา มีคำว่า "หรือจะเหงาวะ"
 
จากก้อนความคิด เติบโตกลายเป็นความรู้สึก
ความรู้สึกที่แต่งแต้มปรุงแต่งขึ้นด้วยตัวเอง
เหมือนปีศาจที่เขมือบกลืนร่างอย่างช้าช้า
 
สภาพแวดล้อมที่เหมาะกับปีศาจตัวนี้คงเป็น คนตัวคนเดียว
 
เขานั่งอยู่คนเดียวเหมือนเช่นทุกวัน
หากไม่เคยได้รับก้อนความคิดจากคนอื่นเขาจะรู้สึกเช่นนี้ในวันนี้ไหม
ไม่รู้เลยจริงจริง
 
สิ่งเหล่านี้ ฉันจะรู้สึกอยู่ดี หรือถูกชี้นำให้รู้สึก
 
คำถามบ้าบ้าบอบอกัดกินตัวเขา
เงาของเขาค่อยๆจางเบา คล้ายว่าตัวตนของเขาช่างไร้ค่า
ค ง มี  แ   ต่        ฉั                               น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"อาร์ต" เสียงแผ่วเบากระซิบ
คล้ายกับว่าเป็นเสียงที่ไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเขา
หากแต่เป็นเสียงของสายลมที่ล่องลอยมาแสนไกลจากดินแดนสุดขอบฟ้า
 
 
 
"เอ้านี่ กินให้อร่อยนะ !"
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เขาไม่เคยกินชอคโกแลตทั้งน้ำตามาก่อน