somebody

เอี้ยงเป็นนักศึกษา
เธอเข้ากรุงเทพมาเมื่อสามปีก่อนเพื่อที่จะติวสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง
แล้วเธอก็พบเขา
 
เขาเป็นเพื่อนคนแรกของเธอที่เข้ามาทักทายหลังจากที่เธอนั่งคนเดียวเงียบๆหลังห้องทุกวันอยู่เป็นอาทิตย์
เขาเป็นคนเงียบๆ พูดน้อย แต่ใจดี อบอุ่น
แม้ท่าทางของเขาจะดูแข็งแข็ง แต่เอี้ยงก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เขามี
 
ปีต่อมาทั้งสองต่างก็แยกย้ายกันไปเข้าคณะที่ตนใฝ่ฝันในมหาวิทยาลัยเดียวกัน
นานๆครั้งเดินผ่านสวนกัน ก็ทักทายกันตามมารยาทไม่มีอะไรมากมาย
เพราะชีวิตต่างกัน ต่างก็มีทางที่แตกต่าง คนที่เข้ามาก็มาแค่เพื่อผ่านไปในที่สุด เธอเข้าใจ
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ในห้องครัวเล็กๆที่หอพักของเธอ
ทุกวันนี้ของปีจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษนู่นเศษนี่เต็มไปหมดจากการเตรียมของขวัญชิ้นสำคัญ
 
กฏเหมือนเดิมเหมือนทุกปี
คือไม่ว่ายังไงก็ต้องเตรียมเอาไว้ ยังไงก็ต้องเอาไปให้ให้ได้
แต่ถ้าไม่กล้าให้
 
ต้องเอากลับมากินเองในคืนวันนั้น
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
เธอจะไม่กินชอคโกแลตทั้งน้ำตาอีกแล้ว