back cover

 
 
 
 
ปี ที่   ๗ ๙   วิ น นี เ ด อ ะ พู ห์
ว ร ร ณ ก ร ร ม เ ย า ว ช น ที่ ทุ ก ค น ค ว ร อ่ า น !
 
 
พูห์เป็นหมีที่น่ารัก ไร้เดียงสา เจ้าบทเจ้ากลอน คิดอะไรซื่อ ๆ ง่าย ๆ
แบบเด็ก ๆ แต่ความซื่อและง่ายกลับเป็นความคิดที่สมบูรณ์แบบ และ
จบลงด้วยดีทุกครั้ง
 
ความจริงก็คือว่า สมองอันน้อยนิดของพูห์อัดแน่นด้วยความเฉลียวฉลาด
และหลักแหลมโดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่อาจรู้และไม่สนใจจะรู้
"บางคนมีสมอง บางคนไม่มี เรื่องมันก็เท่านั้น" พูห์ว่า
 
นี่คือบทเพลงบทหนึ่งที่พูห์แต่ขึ้นร้องเอง
และน่าจะบอกเล่าความเป็นพูห์ได้ดีที่สุด
 
ร้องโย้ ! เพื่อชีวิต                  ของหมีน้อยนิดตัวหนึ่ง !
ร้องโย้ ! เพื่อชีวิต                  ของหมีน้อยนิดตัวหนึ่ง !
ฝนจะโปรยหิมะจะปราย             ฉันไม่วุ่นวายคำนึง
เพราะจมูกสวยสวยของฉัน          ทุกวี่ทุกวันเปื้อนแต่น้ำผึ้ง
หิมะจะแข็งหรือจะอ่อน              ฉันไม่ออดอ้อนเอ็ดอึง
เพราะมือสวยสวยของฉัน           ทุกวี่ทุกวันเปื้อนแต่น้ำผึ้ง
ร้องโย้ ! เพื่อหมี !                 เพื่อพูห์ตัวนี้สักตัวหนึ่ง !
และฉันจะหม่ำอะไรเล็กน้อย         ในอีกชั่วโมงหน่อยหน่อยที่จะถึง !