yellow yelling boy - for the first time

ก็เหมือนกันกับเมื่อคราวที่มีความรักครั้งแรก...
 
เมื่อวันก่อน ในที่สุดก็มีโอกาสได้ร้องเพลงบนเวที
เป็นงานเนื่องในโอกาสวันศิลป์จุ่ม ซึ่งเป็นงานใหญ่สุดท้ายของการรับน้อง
ครั้งแรกที่ได้เปล่งเสียงออกไมค์ในฐานะคนที่เป็นเจ้าของเวทีในโมเมนต์หนึ่ง
 
ไม่รู้จะพูดอะไร
ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
และก็ทำให้สติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวนัก
 
พอเดินลงจากเวที ก็งงๆไม่แน่ใจว่าที่ผ่านไปนั้นดีหรือปล่าว
เหมือนกับว่าตัวเบาๆ ไม่รู้ว่าเวลาที่ผ่านไปเมื่อสักครู่นั้นเกิดขึ้นจริงหรือเป็นแค่ฝัน
พอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับตอนนั้นก็จากปากคนอื่นที่ได้มองจากมุมข้างนอกซะมากกว่าอีก
 
และแน่นอน เมื่อเวลาผ่านไปได้มาย้อนดูตัวเอง
ก็จะคิดออกจนได้ว่า เชี่ย ทำไมไม่ทำงี้วะ
 
 
อืมม แต่เวลามันคืนย้อนมาไม่ได้นี่นะ
 
 
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ก็คงจะดีสิ
 
ก็ดีน่ะสิ
 
 
 
 
 
(วงกายเดินออกจากเวที)
 
(วงเราค่อยๆเดินขึ้นเวทีไปทีละคน)
 
(พรึกบอกข่าวฝากแจ้งน้องๆ)
 
(เดินขึ้นไปหยิบกีต้าร์ จัดตำแหน่งไมค์)
 
สวัสดีครับน้องๆพี่ๆทุกคน
ตอนนี้มีข่าวฝากสำหรับน้องๆทุกคนนะครับ
ก็น้องที่ฝากของไว้ที่ชั้นเจ็ดก็ขึ้นไปเอากันได้แล้วนะครับ
แล้วก็อย่าเพิ่งกลับกันไปไหนเพราะว่าตอนหลังเรายังมีทีเด็ดให้น้องๆดูอีกนะครับ
อีกเรื่องนึงก็คือ ถ้าเกิดน้องๆพี่ๆมีวงอยากจะเล่นบนเวทีก็ให้มาติดต่อข้างหลังได้เลยนะครับ
 
(อ่า จบส่วนของการรายงานข่าว)
 
(เซตนู่นเซตนี่ซะหน่อย)
 
อ่า สวัสดีทุกคนอีกครั้งนะครับ
ก็คืนนี้ น้องทุกคนก็คงเหนื่อยกันมามาก
ก็แน่นอนว่าพวกพี่ๆเองก็เหนื่อยไม่ใช่น้อยเหมือนกัน
ตอนนี้พี่อยากให้น้องๆลองหันไปมองดูที่เสาทอมทอมตรงกลางคอร์ทนะครับ
 
(ชี้ไปตรงกลางคอร์ทบอล)
 
เป็นเสาทอมทอมที่แอบแสตรกมากเลยนะครับ
มีความหมายให้ตีความได้เยอะแยะ
ซึ่งก็ทำให้พี่อยากเล่านิทานให้น้องฟังเรื่องนึงครับ
ก็เสาเนี่ย ครั้งหนึ่งเคยเป็นแท่งตรงๆครับ
แต่เพราะถูกคนกลุ่มหนึ่งมาวิ่งวนรอบๆอยู่มาตลอด
พลังงานที่พัดผ่านกับกาลเวลาก็ทำให้เสาเนี่ยมันผุกร่อนกลาง
แล้วก็กลายเป็นสองส่วนในที่สุด
แต่เสานั้นก็ยังคงตั้งอยู่ได้
เพราะคนกลุ่มนั้นยังคงวิ่งวนอยู่
ทำให้เสานั้นคงอยู่นิ่งเช่นเดิม
เหมือนเช่นศูนย์กลางของพายุที่หยุดนิ่ง
เพราะยังมีลมหนุนเข้ามาสู่ใจกลางนี้อยู่ตลอดเสานั้นจึงยังตั้งอยู่ได้
ลมที่หนุนเข้ามานั้น ก็ไม่อาจจะเป็นลมธรรมดาอย่างที่มีอยู่ทั่วไปได้
แต่ต้องเป็นลมที่แรงมากพอที่จะคงเสานั้นไว้
 
 
 
วันนี้กับการที่ได้เห็นพวกน้องๆเต็มที่ ให้กับการรับน้อง เข้ามาในคณะนี้
พี่ต้องขอ ข อ บ คุ ณ น้ อ ง ๆ  ทุกคนจากใจจริงๆครับ
 
 
 
ตอนนี้สิ่งเล็กๆน้อยๆที่พี่คงจะพอมอบให้น้องได้
คงเป็นเพลงๆนี้ครับ
 
"yellow and brown boy shan't lose the fight"
 
(ร้องแบบเล่นๆขึ้นมาวรรคเดียว)
 
(แล้วก็ต่อแบบไม่มีเว้นวรรคโฆษณา อินโทรกีต้าร์เพลงเยลโล่ก็ขึ้นทันที)
 
...
 
look at the star...
 
 
 
จะมานึกอะไรละเอียดบ้าบอขนาดนี้กับเรื่องที่ผ่านไปแล้ววะ
 
ก็อย่างนี้แหละนะ "ครั้งแรก"