melted snow fallin'

กลิ่นละอองของเหลวละลายไหลในอากาศ ตกกระทบมวลสารแห่งโลกแตกกระเซ็นลอยฟุ้งกลับสู่อากาศ
 
ความเป็นไปบนโลกก็ซ้ำซ้ำเดิมเดิม แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังกลับสามารถรับรู้สิ่งเดียวกันนั้นด้วยความหมายต่างต่างกันได้อย่างไม่สิ้นสุด
 
กับเรื่องราวของโลกนั้น เราเองก็ไม่สามารถจะไปควบคุมอะไรมันได้ ได้แต่ปล่อยให้มันเป็นไป
 
อะไรที่เราควบคุมได้ ? ตัวเรา จิตใจเรา ความรู้สึกเรา
 
ก็ล้วนไม่ใช่ เราเองก็ต้องมาคอยสับสนกับการที่สิ่งเหล่านี้ไม่เป็นไปอย่างที่ตั้งใจ กระโดดข้ามไปข้ามมา ระหว่างความถูก ความผิด ความสุข ความเศร้า ความหวาน ความขม
 
เฉกเช่นฤดูกาลแห่งโลก ความรู้สึกของตัวตนเองก็ผันเปลี่ยนวนเวียนไปตามกาลเวลา
 
ในวันที่ทุกอย่างสดใส รอยยิ้มรอบกาย แต่กลับเงียบเหงา โดดเดี่ยว ไปในเวลาเดียวกัน
 
ผิดหรือไม่ ในบรรทัดฐานของคุณ ถ้าคนที่กำลังรู้สึกเงียบเหงาข้างในนั้นจะยิ้มแย้มมีความสุขในภาพลักษณ์ภายนอก
 
สำหรับผม ไม่ว่าผิดถูกอย่างไร ก็ดูจะเป็นวิธีการรับมือกับความเงียบงันนั้นที่ดีที่สุดแล้ว
 
แช่แข็งความรู้สึกว่างเปล่า เงียบงันนั้นไว้สักที่หนึ่ง ปิดผนึก พยายามหลงลืมการมีอยู่ของความรู้สึกนั้น
 
แต่ความรู้สึกที่เกิดจากตัวตนก็คงต้องอยู่กับตัวตนไม่อาจแยกจากไปไหน
 
สิ่งที่เราพอจะทำได้ก็คงเป็นเพียงการแสดงออก แสดงออกสู่โลก
 
มองสิ่งเดิมด้วยมุมมองที่คิดว่าดูสวยงามที่สุด
 
ความเงียบงันผันกลายเป็นวินาทีระหว่างโน้ตที่รอเวลาจังหวะมาถึงก่อนจะเลื่อนไหลสู่ท่อนต่อไป
 
โมทีฟของฤดูกาล คล้ายซ้ำครั้งก่อนแต่เปลี่ยนผันรายละเอียดให้อารมณ์เลื่อนไหล
 
 
 
ปลดปล่อยความเหงานั้นออกมาจากผนึก จะเป็นอย่างไร
 
ผนึกนั้นไม่ได้มีอยู่ด้วยความพยายามใดใด เป็นธรรมชาติในช่วงเวลาหนึ่งที่มันจะถูกเก็บไว้ในช่องแคบมืดระหว่างความจริง และความฝัน การรับรู้และการไม่รับรู้
 
ดังนั้นชื่อผนึกก็อาจไม่ถูกต้องนัก อาจเป็นเพียงกำแพง หรืออะไรซักอย่างในมวลอากาศ ที่แยกทั้งสองขาดออกจากกัน
 
หากการปลดปล่อยหมายถึง คืนสู่ธรรมชาติที่ควรจะเป็น
 
การที่มันยังคงนิ่งอยู่อย่างเป็นธรรมชาติ ก็คงนับได้ว่าเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่งสินะ
 
 
 
ชีวิตก็คงคล้ายกับความรู้สึกของโลก มีเริ่มต้น มี เข้ามา ผ่านไป
 
การใช้ชีวิตของสรรพชีวิตก็คงคล้ายมวลเม็ดสีในจานสีน้ำที่ละลายจางอยู่ในน้ำ ที่จะรอเวลาแต่งแต้มสีสรรลงบนผืนผ้าแห่งโลก
 
 
 
จนซักวันหนึ่งที่แสงแดดส่องอ่อนในยามเช้า
 
อุณหภูมิเฉลี่ยสูงกว่าจุดเยือกแข็งแล้ว
 
เกล็ดก้อนหิมะ ที่เกาะอยู่ตามซอกหลืบแห่งความเงียบงันคงละลาย
 
กลายเป็นสายธารา คืนชีวิตไหลวนกลับสู่สรรพชีวิต
 
ชีวิต ที่ลมหิมะนั้นเองเคยเป็นผู้พัดพา ขโมย ฉก ออกจากโลกไป
 
 
 
ฉัน มีความสุข ...อย่างน้อยก็ในตอนนี้