my dream

วันสีเทา
ตื่นมาเจอกับเช้าที่เศร้าเหมือนเมื่อก่อน
เหมือนจะนานแล้วที่ไม่รู้สึกแบบนี้
เมฆฝนหนาครึ้มลอยหนาภายนอก
เวลาว่างอีกวันกับเช้าที่ไม่มีใครที่จะมาคอยปิดแอร์ให้ ทำอาหารเช้า หรือแม้แต่แค่ให้คิดถึง
ความเหงาคงไม่อาจจะจางหายไปจากมนุษยชาติตลอดกาล
คนคนหนึ่งคงควรจะยอมรับความเหงานั้นได้สินะ
 
สีเทาคือขั้วตรงข้ามที่พอดีกัน
บางครั้งสีเทาก็อาจจะยังดีกว่าสีเละๆที่ผสมกันเป็นอะไรที่ไม่ใช่อะไรซักอย่าง
กึ่ม 'จารแม้วเรียกว่างั้น
 
ความเหงาและความเศร้า ก็รู้ว่าเขียนไป สื่อไป ก็คงไม่มีใครสนใจ
ทุกคนเหงา ทุกคนเศร้า
แต่ในเช้าสีเทา
ไม่ว่าใครก็คงอยากจะบ่นออกมาแหละน่า
ไม่ว่ามันจะมีความหมายหรือไม่
 
สีที่เละผสมกันมั่วนั้นถ้าอยากให้สดใหม่อีกคงไม่มีทาง
สีที่สดใหม่นั้นจะได้มาจากสีที่ผสมน้อยครั้งเท่านั้น
แต่นักเขียนภาพมืออาชีพหลายๆครั้ง
ก็นำสีเละๆมาใส่ในจุดที่เหมาะเจาะ จุดที่ราวกับว่ามีไว้เพียงเพื่อใส่สีเละๆนั้น
และออกมาเป็นภาพที่
 
ส ว ย ง า ม