a 57 night

ดวงดาวเคลื่อนไหวในคืนที่เมฆจาง..
 
ความรู้ความเข้าใจมากมายของคนเรา
ด้วยก็เพราะมนุษย์เราฉลาดกันเหลือเกิน
เราจึงรู้ว่า โลกเราต่างหากเล่าที่หมุนรอบตัวเอง
เราจึงเห็นดวงดาวในยามค่ำคืนเคลื่อนไหวเช่นนั้น...
 
นอนอยู่บนเก้าอี้ยาวหลังสัมผัสไม้หยาบๆเบื้องหน้าคือท้องฟ้าค่ำคืนที่กว้างใหญ่
บางคนเฝ้าหาดาวตก
บางคนรอเวลาที่ฟ้าเปิดให้เห็นทางช้างเผือก
แต่บางคนก็เพียงมองดู
 
ฟ้านั้นไม่ได้สวยตลอดเวลา
ฟ้านั้นไม่ได้สวยทุกที่
และฟ้าที่สวยที่สุดก็อาจไม่สวยสำหรับทุกคน
 
เช่นนั้นเอง บางครั้งฟ้าจึงสวย...เหลือเกิน
 
ทั้งที่บรรยากาศแสนสงบ ใจกลับสุดจะว้าวุ่น
สับสนมาตลอด เมื่อพบเจอความเรียบง่ายขนาดนั้นก็เริ่มจะสงสัย
ว่าควรสับสนหรือไม่
ถ้าการสับสนคือการรอบคอบ พยายามเข้าใจในสิ่งที่ไม่ได้เปิดเผย
ถ้าการสับสนคือการลังเล ไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ
ถ้าการสับสนคือการกระทำของคนที่ฉลาด และเศร้า
 
กว่าจะรู้ก็ผ่านไปแล้ว
เช่นนี้ทุกครั้ง
สมองช้า ใจเร็ว แต่สุดท้ายก็หยุดนิ่ง
เวลาที่มีความสุขเช่นนั้น ก็มีสิ่งหนึ่งแล้วให้มั่นใจ
เวลานี้ฉันมีความสุข
และมั่นใจในความสุขนี้
ความสับสนว้าวุ่นของเมื่อวานกับพรุ่งนี้ไม่เกี่ยวกับเวลานี้
ลืมความเศร้าไปก่อน อย่าไปจำไว้ซะทั้งหมดเลยคนฉลาด
เมื่อเวลาเดินต่อ เมื่อความสุขนั้นผ่านไป เก็บสิ่งดีดีไว้และเดินไปกับมัน
 
คืนนี้ขอดูดวงดาวเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆก่อน